Eerst mijn vader die stukje bij beetje in het ziekenhuis van Beverwijk de vernieling werd ingeholpen… nu hebben ze een goede poging bij mijn moeder gedaan.

Ach… het was maar een meniscus operatie van een minuut of 10, ach… dagopname en die ruggeprik stelde niets voor. Normaliter is dit waarschijnlijk waar, ware het niet dat er WEER eens wat mis ging. De verdoving kwam veelste hoog en begonnen haar hart en longen aan te tasten. Bloeddruk van 30/60, enorme benauwdheid en het had niet veel gescheelt of ik had een crematie kunnen plannen.

Meteen bevond ik me weer in dezelfde "mode" als bij mijn vader… vol met excuses voor ze, ietwat lamgeslagen en klaar voor wat er nog meer zou volgen. Totdat ik ‘savonds de boel wat had laten bezinken en nog wat later nog wat "leuke" aanvullende verhalen van mijn moeder had gehoord. Iedere verpleegkundige die aan haar bed verscheen wilde een verklaring waarom zij daar nog was terwijl het slechts een dagopname hoorde te zijn… bloeddruk opnemen werd 1 keer gedaan terwijl hij toen nog echt niet goed was en ga zo nog maar even door.

Meestal ben ik de eerste die naar verzachtende omstandigheden zoekt, maar genoeg is genoeg. Ik ben niet in de positie om dingen van mijn moeder te eisen maar ik heb nu toch wel aangegeven dat ze daar voortaan maar weg moet blijven.

Ze heeft nog wel veel pijn, maar herstelt verbazend goed. Daar zullen we ons nu maar op richten.

Trouwens vreemd weekje deze week, vrijdag werken ipv donderdag ivm met een meubelstuk dat wordt bezorgt (meteen ‘voegt’ het niet meer)… schoonpaps die in ene gaat verhuizen nadat hij 43 jaar op dezelfde plek heeft gewoond, manlief die zaterdag gaat werken en nog wat meer van die dingen.

Ach… voor tweede paasdag hebben we geen plannen dus kunnen we lekker uitslapen, luieren en naar het schijnt een sneeuwballen gevecht te kunnen houden.

Poeh, wat een ziek en zeer allemaal. Niet bij mij persoonlijk maar wel in de direkte omgeving. Mijn moeder: Volgende maand wordt ze aan een gescheurde meniscus geopereerd. 40 tot 60% kans dat ze dan minder klachten heeft. Mocht ze nog steeds pijn hebben dan is een knie protese een serieuze optie.

Een tante… die door mijn leven heen verweven is en die voelt als een tweede moeder, ligt nu voor het eerst van haar leven in het ziekenhuis. Wat er precies aan de hand is is nog niet bekend, maar medicijnen die ze voor een longembolie had gekregen hebben ervoor gezorgt dat ze een zware suiker hypo kreeg. Nu blijkt dat het geen embolie was maar wat het wel is weten ze niet.

Een andere tante… 1tje waar ik niet veel mee heb, is uitbehandelt en zal binnen afzienbare tijd hier niet meer rondlopen. Weer een stukje van mijn vader wat verdwijnt.

Een lieve client en inmiddels heel dierbare vriendin blijkt Angina Pectoris te hebben door een vernauwde aorta. Op zich goed te behandelen, maar vervelend en spannend blijft het wel.

Het meest frappante is dat ze zo’n beetje allemaal dezelfde leeftijd hebben. Een jaartje of 70.

We zullen wel zien wat de toekomst zal brengen en zullen er maar van uitgaan dat de dingen soms ook voorspoedig en goed verlopen. In de zeer nabije toekomst ga ik in ieder geval iets lekker mutserig doen… aanstaande vrijdag zijn schoonzussie en ik 2 van die beppen op de huishoudbeurs.

Had ik net een stuk geschreven omdat het mijn vaders 4e sterfdag is, krijg ik een gevalletje "pagina kan niet laden" bij het uploaden en ben ik de tekst kwijt. Doh!

Nou ja goed niets aan het handje. Mopperen deden we vorig jaar.

Is het jullie opgevallen dat wanneer je goed kijkt… al duidelijk de voorproefjes van de lente kunt zien?

Nog heel even lekker mopperen, dan kan ik het nieuwe jaar lekker moppervrij en met een grijns beginnen.

Kerstkaarten… Ik heb geen idee wat tnt heeft uitgespookt dit jaar, maar het leek helemaal nergens op.

De woensdag voor kerst heb ik stapels met kaarten… natuurlijk met liefde geschreven… in zo’n oranje brievenbus gestopt om te ontdekken dat velen ze pas na de kerst hebben ontvangen en nog erger… tot op de dag van vandaag hebben diverse hem nog steeds niet. 1 of 2 dagen extra kan ik me iets bij voorstellen, maar dit? Grrrr

Schoonmoeders… Wil iemand nog een eigenwijze schoonmoeder?

De beste vrouw is afgelopen zaterdag lelijk gevallen en iets laten weten? Natuuuuurlijk niet. Het is dat mijn schoonzus er vandaag met toeval achterkwam en haar naar de dokter heeft gesleept, anders hadden we nu nog niet geweten dat ze een zwaar gekneusde voet heeft. Ze mag niets, ze kan niets… en woont verdorie naast me. 1 seintje was genoeg geweest om de hulptroepen in stelling te brengen… maar stel je voor.

Bijna 70 is ze… die eigenwijzigheid zal ze niet meer kwijtraken ben ik bang.

Maar goed, genoeg gemopperd. Het nieuwe jaar staat voor de deur en rest me niets anders als jullie een gezond, liefdevol, warm, gezellig, voorspoedig en vreugdevol 2008 te wensen.

Heel veel liefs, E.

Waar blijft de tijd. Het voelt als nog maar zo kort geleden toen de wensen voor een warme kerst en een voorspoedig 2007 werden uitgesproken.

Inmiddels is het alweer een jaar later. Een jaar waarin veel gebeurde. Waarin mijn zwager wereldkampioen powerliften werd, waarin mijn kleine nichtje moeder werd, waarin oude contacten werden aangehaald en nieuwe gelegt.

Een jaar waar we nog steeds in oude valkuilen zijn gestapt, erg leuke dingen hebben meegemaakt, ons zorgen hebben gemaakt om dierbaren en waarin we gelukkig ook veel hebben mogen lachen.

Als het komende jaar ook zo word, dan mag ik absoluut niet klagen.

Ik wens een ieder enorm warme en liefdevolle dagen toe in het gezelschap van dierbaren. HELE FIJNE dagen lieve mensen!

E.

Al tijden zit ik me te bedenken dat ik met deze titel een log wil starten. Geen idee waarom… ik ben niet dol op groentesoep en balletjes draaien vind ik een rotklus, maar goed bij deze heb ik het dus gedaan. Nu terug naar de orde van de dag.

Voor het eerst sinds jaren hebben we weer een (echte!) kerstboom. Eerst stond ons hoofd er niet echt naar door "ziek en zeer" en later leek het ons iets ondoenbaars met twee van die jonge en onstuimige poezekinders.

Dit jaar toch maar gezwicht, een lading plastic kerstballen ingeslagen en alle onbreekbare dingen uit onze kerstspullen gevist.

Visioenen van 2 katten die ergens halverwege de boom aan het slingeren waren en de boom bij het apekooien zouden betrekken waren, bleek onterecht. Hij staat nog steeds. Alleen dat kleine, schattige, onschuldige, rode balletje onderaan moet het steeds ontgelden… net zoals dat kleine plastic engeltje dat met moed der wanhoop bezig is haar stekkie te verdedigen.

MAAR……. dit zegt niets. Als er twee onberekenbaar zijn en precies doen waar ze zin in hebben dan zijn het die twee van ons. Ik hou jullie op de hoogte van eventuele ontwikkelingen over dit uiteraard interessante onderwerp

Voor de kerst kom ik zeker nog even mijn virtuele gezicht laten zien op jullie logs, het is al veelste lang geleden.

Pas goed op jezelf! Liefs E.

Wat is het hier stil hxe8. Geen zorgen, dit zal weer veranderen… maar nog heeeeel even niet.

Er is helemaal niets aan de hand hoor. Qua werk heb ik het nu even rustiger als ooit en ik merk dat ik nu dus eigenlijk heel erg druk ben doordat ik de vrijgekomen tijd wil besteden aan dingen die er (te lang) bij zijn ingeschoten.

Een dagje bij een vriendin op visite, lunchen met een kennis, in de tuin werken op momenten dat het najaars zonnetje zich laat zien, een filmpje kijken, de stad onveilig maken met vrienden, de boel de boel laten en met een boek op de bank kruipen en ook de dingen doen die al zolang op de planning stonden. Kasten uitruimen, paperzooi organiseren en het rommelkamertje bijvoorbeeld omtoveren tot logeerkamer. Maar ook de boel gezellig maken voor de donkere dagen die er nu toch echt onvermijdelijk aankomen.

De logeerkamer is inmiddels zo goed als af en is alles op de begane grond uitgemest/opgeruimd/schoongemaakt, nu nog "even" boven aan de slag.

Gisteren had ik bijv. "vrij" genomen van mijn moeder om de trein te pakken naar mijn beste vriendin. Ze was jarig en het leek me wel leuk om even in de ochtend onverwachts een uurtje langs te wippen. Resultaat: ik moest uiteindelijk opschieten om nog op tijd voor het avondeten thuis te zijn.

Aanstaande Vrijdag met een andere vriendin de stad in. Iemand die ik heb leren kennen via mijn werk en waar het enorm mee klikt. Eerst ergens lunchen, is er dan nog tijd over lekker "shoppen" maar vooral veel mutsen en beppen.

Momenteel moet ik de dingen ook even goed plannen, manlief is volgende week een weekendje naar Belgixeb… dus even kijken wanneer we de zware boodschappen kunnen doen voor mijn verjaardag op 9 november en het feestje op de 10e….

Op zich allemaal niet zo erg belangrijk, maar als ik dan naar mijn pc kijk denk ik: "Nog ff niet, je kan je tijd maar 1 keer besteden."

Lieve mensen, pas goed op jezelf. Tot heel gauw.

Wat hebben we nog meer gedaan… euh.. inderdaad Utrecht onveilig gemaakt, diverse keren uit eten geweest, naar Belgie, Den Bosch, Middelburg, Vlissingen en Goes geweest. Verbleven in een werkelijk enorm gastvrij hotel (waar we zeker nog vaker heen zullen gaan), nog een keer op verjaardags visite en we zijn een dag met technische blik bezig geweest om ons nieuwe gasfornuis op zijn plek te krijgen.

Al met al een zeer geslaagde vakantie, waarin we werkelijk enorm veel kilometers hebben afgelegd, schoon zijn geworden door de vele regenbuiien, weinig kleur hebben opgedaan en waarvan we nu dus aan het uitrusten zijn.

Het uitzicht dat we hadden vanuit onze hotelkamer, niet slecht he: